Ik stort in

Ik stort in

Berichtdoor lovexxxx » 14 feb 2013 22:59

Hoi allemaal!

Ik ben een 16 jarig meisje en mijn ouders zijn anderhalf jaar geleden uit elkaar gegaan. Om even bij het begin te beginnen...

Ons gezin was voor mijn vriendinnen altijd het perfecte gezinnetje want mijn vader is grappig en mijn moeder is lief, er was nooit ruzie thuis en we (mijn broertje (14), zus (19), vader, moeder en ik) woonden in een groot huis aan zee. In de zomervakantie van 2011 was alles ook nog helemaal super, de vakantie stond gepland naar Thailand voor 3 weken, het was daar helemaal geweldig maar toen we terug kwamen sloeg het om. We moesten uit het niets met zijn allen beneden gaan zitten want mijn moeder wilde wat vertellen. Ik zag al aan haar dat dit geen goed nieuws zou zijn, en dacht meteen aan mijn opa die in het ziekenhuis lag.

Mijn moeder vertelde echter geheel wat anders! Het ging niet goed meer tussen mijn ouders? Mijn vader zat daar maar voor zich uit te staren. Ik had eerder al 1 keer het vermoeden gehad dat hij misschien verliefd was op een ander, een meisje die bij hem werkt van 24, maar dit zou gekkenwerk zijn. Hoezo beschuldigde ik mijn vader van vreemdgaan? Dat was echt gestoord van mij en al helemaal met zo'n jong meisje!! Nou, ik had het dus niet mis.. Hij was weldegelijk vreemd gegaan met dat meisje, en niet alleen 1 keertje. Hij had al een jaar een relatie met haar, terwijl hij gewoon bij ons woonde en niks gezegd te hebben. Mijn moeder was natuurlijk niet gek dus die is er uiteindelijk achter gekomen!

Maargoed, mijn moeder vertelde het dus, en ik was onwijs boos. Boos op mij zelf, boos op mn vader, eigenlijk boos op iedereen. Vooral nadat ik hoorde dat meerdere mensen er wel al van wisten, en niets hadden gezegd. Mijn ouders vertelden wel dat ze de relatie weer wilden lijmen, dus zijn ze in relatietherapie gegaan en hebben ze cursussen gevolgd. Met als gevolg dat mijn moeder helemaal opsessed was door die cursussen, waardoor ze nooit meer thuis was en totaal veranderde (als jouw vader/moeder met het idee komt om een cursus voor zichzelf te begrijpen gaat volgen, hou dr alsjeblieft tegen!!!!).

De therapieen en psychologen etc hadden niet geholpen :cry: , waardoor mijn hoop totaal verloren was. Thuis begonnen de ruzies te komen, dit was echt het ergste ooit. 'S avonds sloop ik wel eens naar beneden om te horen wat ze tegen elkaar schreeuwden, of smiddags kwam ik thuis en stonden ze daar weer. De dingen vlogen om mijn oren, mijn moeder hield van dingen kapot maken en smijten naar mijn vader. Tuurlijk snapte ik het wel, ik was onwijs boos op mijn vader en heb hem de komende periode alleen maar uitgescholden. Nee, ik heb echt iets aardigs meer tegen hem gezegd. Mijn moeder was elke dag aan het huilen en ik moest haar natuurlijk elke dag troosten, mijn zus was nooit thuis en mijn broertje was te jong. Er kwam veel familie langs en die heb ik ook allemaal moeten zien huilen.

Op een geven moment irriteerde ik mij zo erg aan mijn moeder, wat ik mijzelf nu echt heel erg verwijt. Ik hielp haar niet meer als ze huilde en zij gewoon dat ze moest stoppen. Mijn vader was inmiddels uit huis en zei dat die het contact met zijn vriendin had verbroken. Dit was alleen een grote leugen, want toen ik na een maand besloot om hem op te zoeken zat zij gewoon op de bank. Ik heb haar alleen maar uitgescholden voor alles en nog wat, en mijn vader overigens ook. Ik was boos maar miste hem toch zo erg, ik ben namelijk altijd een papa's kindje geweest. Ik moest mij er maar bij neerleggen, wat ik nog steeds niet heb gedaan. Mijn vader is uiteindelijk verder gegaan met dat wijf en ik spreek hem nu weer meer. Zijn vriendin is wel aardig maar het is toch heel erg raar, iedereen roddelde over hem en ik durfde het ook niet aan mijn vriendinnen te vertellen.

Een maandje nadat mijn vader uit huis was, en ik weer contact met hem had, vertelde hij mij dat mijn moeder verliefd was. Ja, dit moest ik van mijn moeder horen. Die man bleek 61 jaar te zijn, dus WTF. Mijn vader van 45 heeft nu een relatie met dat meisje wat mn zus had kunnen zijn als je naar de leeftijd kijkt, en mijn moeder een relatie met die man wat mn opa had kunnen zijn als je naar de leeftijd kijkt.

Het was allemaal zo ontzettend snel gegaan, ik kon het daardoor niet verwerken en er liepen in beide huizen vreemde mensen rond waar ik niet tegen praatte. Iedereen zei dat ik ze moest accepteren, naja na een half jaar heb ik dat zo ongeveer gedaan. Naja, ik praat nu in ieder geval met ze maar ik wil ze nog steeds weg hebben. Die vriendin van mijn vader hebben ik en mijn broertje heel lang gepest, genegeerd en uitgescholden, maar ze bleef en ze hielden blijkbaar echt van elkaar.

Ik moest mij thuis groot houden voor mijn gezin, en heb ook nog nooit gehuild waar een gezinslid bij was. Mijn leven werd totaal anders, mijn moeder deed niet zo veel meer in huis en ik moest lange tijd koken en huishouden, ik was toen 15 en heb dit nooit echt aan anderen verteld want dat is natuurlijk ook niet echt normaal. Mijn broertje zat in klas 2VWO maar hij kon er niet mee dealen dus is blijven zitten en ook nog eens een niveautje lager gegaan, naar 2Havo dus. Ik ging mij afreageren op het voetballen, wat mijn hobby was en deed nauwelijks nog een schoolboek open. Ik werd gevraagd door het Dames team en heb mij daar kunnen bewijzen, voetballen was het enige moment wanneer ik mij lekker en vrij voelde. Op school ging het nog aardig en ben gewoon over gegaan, naar 5Havo.

Het komt er dus op neer dat ik mij nergens thuis voelde, ik had ook geen zin om steeds naar mijn vriendinnen te gaan en daar een beetje zielig te gaan doen dus heb ik mij altijd groot gehouden. Ik had enorm vaak ruzie met mijn vader en moeder dus voelde me nergens thuis, daarom wilde ik heel graag bij mijn oma wonen maar ik kon ze ook weer niet in de steek laten. Ik had dus besloten om daar een maand heen te gaan en tot rust te komen, ze wonen toch dichtbij.

Ik wilde alles aan iemand vertellen en besloot dit bij mijn mentor van het jaar daarvoor te doen, dus mijn mentor van 3Havo, want met mijn mentor van 4Havo had ik niet echt wat. Hij heeft mij erg geholpen en het ging weer een tijdje beter.

Na een jaar stortte ik in, ik moest elke avond natuurlijk nog denken aan de situatie en kan het niet accepteren. Ik kan het gewoon echt echt niet accepteren hoe het allemaal is gelopen, echt niet. Ik wil dat het was als vroeger, ik kan er gewoon echt niet meer tegen. Als ik wat leuks heb gedaan bij mijn moeder durf ik dat niet aan mijn vader te zeggen, en andersom ook. Mijn moeder maakt altijd nare opmerkingen over mijn vader waar ik wel boos om ben maar ik kan haar niks verwijten. Mijn vader zie ik nog vaak huilen en ik weet dat hij niet gelukkig is met zijn vriendin, hij wilt gewoon niet alleen zijn. Ik ben zo streng voor mijzelf, en je kan wel zeggen dat ik minder streng moet zijn maar dat kan ik niet. Niemand kijkt naar mij om thuis, mijn zus is heel slim en is op het gymnasium geslaagd met een 8. Naar haar werd altijd omgekeken, maar naar mijn cijfers worden niet eens gevraagd. Ik ben gestopt met voetballen en ben vrienden kwijt geraakt omdat ik nooit lekker in mijn vel zat en ruzie maakte. Op school kreeg ik een kans om, als ik met een 7.5 slaag, wat toen wel zou lukken, naar 6Vwo door te stromen, maar dit ben ik zo langzamerhand aan het verpesten. Ik wordt niet gedwongen dit te doen maar toch, het wordt wel verwacht want anders kan ik toch niets. Ik moet er altijd zijn voor mijn broertje, met wie het nu al veel beter gaat. Maar nu is het mijn tijd, alles bij elkaar, ik stort nu gewoon in, ik trek het echt niet meer. Elke dag lig ik te huilen in mijn bed en ben ik het helemaal zat. Ik wil praten met iemand maar durf het niet, het is zo'n rare situatie en mensen weten toch niet wat ik zeg. Familie zal het begrijpen maar die zijn niet te vertrouwen. Ik wil een psycholoog maar durf dit niet tegen mijn moeder te zeggen, ze is net zo gelukkig en dan maakt ze zich straks misschien weer zorgen door mij. Dan ben ik weer de lastpak.

Wat moet ik doen, ik heb echt hulp nodig..
lovexxxx
 
Berichten: 1
Geregistreerd: 14 feb 2013 00:23

Re: Ik stort in

Berichtdoor nienke22db » 20 feb 2013 12:26

Hee meissie,

Wat een verhaal zeg. Het is ook niet makkelijk als je zoiets meemaakt. Je hele wereld veranderd zonder dat je erom hebt gevraagd. Wat zonde dat je bent gestopt met voetballen... Volgens mij is het juist belangrijk als je dingen doet waarvan je nog plezier beleefd. En zover ik begreep was voetballen voor jou echt een uitlaatklep. Als je geen leuke dingen meer onderneemt wordt alles zo zwaar ( en het is allemaal al zo zwaar ). Ik vind het erg knap van je hoe je iedereen probeert te helpen. Je bent er continu voor je broertje en je wilt je moeder niet belasten. Zoals ik het hoor probeer je met iedereen rekening te houden maar vergeet je in het hele verhaal wel jezelf. Als jij de behoefte voelt om met een psycholoog te praten is dit juist ontzettend krachtig van jou! Ik denk dat je je moeder hier juist niet mee belast omdat zij natuurlijk ook het beste wilt voor jou.

Wat een rotgevoel moet dat zijn dat er meer naar je zus wordt omgekeken dan naar jou. Heb je dit wel eens besproken met je ouders? (dat je dit gevoel hebt) Misschien dat hun dat namelijk heel anders ervaren en niet zo zien..
Omgaan met nieuwe partners van je ouders is ook ontzettend lastig. Ik heb dit zelf ook meegemaakt en je wilt je ouders niet samen zien met een ander persoon dan je eigen ouder. Deze nieuwe situatie is natuurlijk heel erg wennen maar hierin zal je uiteindelijk je weg zeker wel vinden.
Je ouders zijn niet voor niets gescheiden van elkaar. Als ze samen waren gebleven en alleen maar ruzie maakte met elkaar weet ik zeker dat je je niet gelukkig zou voelen. Misschien is het beter dat ze van elkaar gescheiden zijn (ook al voelt dat niet zo).

Probeer tijd te nemen voor jezelf en alle emoties die je voelt. Het is gezond dat je woede voelt, wel is het van belang dat je deze emoties ook kan uiten in iets positiefs. Daarom vertelde ik dat het denk ik belangrijk voor je is als je blijft voetballen (of iets anders wat je leuk vind).

Mijn ouders zijn ook gescheiden toen ik 8 jaar oud was. De scheiding is heel moeizaam verlopen met ontzettend veel ruzie. Ik heb mijn vader toen een jaar ongeveer niet gezien. Op latere leeftijd ben ik ook helemaal ingestort omdat ik mijn emoties niet kon uiten en nooit had verwerkt. Hierdoor ging ik de verkeerde dingen doen. (drank en drugs). Dit was alleen totaal niet de oplossing en ik ben in een nog dieper dal gezakt. Wat ik heb geleerd is om te praten over wat er in mijzelf omgaat. Praten is zo ontzettend belangrijk!! Als je dit niet doet dan krop je alles op en wordt je ongelukkig. Stel jezelf alsjeblieft open voor hulp zodat mensen je kunnen helpen en je niet alles alleen hoeft te doen. Je hoeft in dit leven namelijk niet alles alleen te doen.

Toevallig ben ik nu mijn opleiding als hulpverlener aan het afronden. Als je misschien wat aan mijn hulp hebt mag je hier altijd gebruik van maken. Je kan me bijvoorbeeld mailen of bellen. (nienke22db@hotmail.com) Kijk maar of je er iets mee wilt.

Ik begrijp in ieder geval je situatie en hoe lastig dit voor je is. Heel veel succes met alles!

Liefs, Nienke
nienke22db
 
Berichten: 3
Geregistreerd: 19 feb 2013 16:05

Re: Ik stort in

Berichtdoor dani1397 » 21 feb 2013 17:53

heej,
wat een verhaal...
Ik ken het gevoel wel, dat je anderen niet wil lastigvallen.. Dat heb ik ook heel erg.
Mr ik denk dat als jij denkt dat dat jou zal helpen, zo'n psycholoog, dat je dat met je ouder(s) over moet hebben.
Ik heb natuurlijk ook geen idee hoe zij erop gaan reageren als je het zegt,maar daar moet je dan maar niet te veel aan denken:P
Ten eerste kun je met zo iemand praten en ten tweede kan die jou helpen het te verwerken enz..
Als je het nu opkropt zul je er later alleen maar meer last van hebben.

En dat van die vreemde mensen in huis heb ik ook. Ik ben (volgens mijn moeder) in het begin ook nooit aardig geweest tegen haar nieuwe vriend, en ik mocht hem niet en wou hem weghebben, (hoe erg hij ook zn best deed aardig te doen). Maar dat is echt een kwestie van wennen enzo. Daar moet je nu niet te veel op letten

Nou weet ik dat ik niet zo goed kan schrijven als jij;)
maar ik hoop dat je toch een heeeel klein beetje aan mijn berichtje hebt
x

btw, als je wilt praten of mailen dan moet je gewoon even een berichtje sturen!
dani1397
 
Berichten: 8
Geregistreerd: 03 okt 2011 21:13

Re: Ik stort in

Berichtdoor irenee » 12 maart 2013 20:36

hee,

wat een verhaal!Ik snap je best goed!
Ik zit/zat ook in zo'n situatie.
Mijn ouders zijn 2/2.5 jaar geleden gescheiden. Mijn leven stortte in.
Ik wou mn emotie bij niemand tonen en bestraft mezelf eigenlijk als ik dat deed.
ik heb het 2 jaar gewoon opgekropt maar kon het niet meer, en ben naar mn soort van lievelings docente gegaan en gewoon alles vertelt en helpt me op dit moment!
Het is natuurlijk heel raar en gek als je in een huis woont met een 'vreemde' die er ook woont, toch is gewoon het beste om ze te accepteren.. en ik weet hoe moeilijk dat gewoon is..

Als je wilt praten of iets wilt zeggen! Je mag me altijd mailen: irenedvries@live.nl

x Irene
irenee
 
Berichten: 7
Geregistreerd: 14 jun 2012 19:08


Keer terug naar Jongeren (12 tot 18 jaar) met gescheiden ouders

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 1 gast